Al geruime tijd zou ik graag de trotse eigenaar willen zijn van mijn eigen klassieke Burberry trenchcoat. Nadat ik enkele jaren geleden een collega met de jas had zien lopen was zo’n ultieme klassieker één van de vele mooie kledingstukken die ik ooit nog eens wilde bezitten.
Een echte Burberry trenchcoat kost pak ‘m beet € 800 à 900, toch niet een aankoop die je zo maar even doet. Vandaar dat ik maar eens een poging deed op Marktplaats, wellicht was daar wel een mooie tweedehands Burberry te koop voor een vriendelijker prijsje.
"Burberry" trenchcoat 1
Na als zoekopdracht “Burberry trenchcoat” ingetypt te hebben viel mijn oog al snel op een advertentie van ene Simone die een “Authentieke Burberry Trenchcoat” te koop aanbood voor het luttele bedrag van € 400. Nog steeds een aanzienlijk bedrag, maar toch een koopje, want de helft van wat je er normaal voor kwijt bent.
De vraag echter… is het dan wel een authentieke? Het verhaal dat deze zogenoemde Simone vermeldde was dat zij de jas cadeau wilde doen aan een vriendin, maar er later achter kwam dat desbetreffende vriendin al precies hetzelfde model had. Daarom deed ze de jas van de hand.
Enigszins een ongeloofwaardig verhaal, want hoe lief ik mijn vriendinnetjes ook vind… zo maar nonchalant een Burberry aan haar cadeau doen van zo’n aanzienlijk bedrag, zonder te weten dat ze de jas al heeft (goede vriendin moet dat trouwens geweest zijn als je niet eens wist dat ze die jas al had) zou ik toch niet zo snel doen. Maar ja, mijn hebberigheid won het toch van mijn verstand en een bod uitbrengen kan geen kwaad dacht ik zo…
Ik deed een bod van € 250 en stuurde tegelijkertijd een e-mail met de vraag of de jas daadwerkelijk authentiek was en of ze nog een bon had of op de één of andere manier kon garanderen dat de jas authentiek was.
Als antwoord kreeg ik dat de jas authentiek is, maar dat ze geen bon meer had, omdat ze nooit bonnetjes bewaarde van zaken die ze cadeau deed. De jas had ze bovendien in Engeland gekocht. Ze bood wel aan om foto’s te maken van de jas waar alle Burberry kenmerken duidelijk zichtbaar zijn en waaraan ook te zien zou zijn dat de jas niet nep was. De jas was voor mij voor een bedrag van € 280.
Ik geloofde het wel en gaf aan dat ik geen verdere foto’s hoefde te zien. Ik zou graag de jas in persoon op willen halen.
Een afspraak werd gemaakt om elkaar te ontmoeten bij de VU in Amsterdam. Blijkbaar een studente met een dikke portemonnee?
Aangezien ik toch vakantie had besloten mijn vriend en ik er maar een middagje Amsterdam van te maken. Vervolgens kreeg ik een paar uur vóór de afgesproken tijd een telefoontje van Simone. Ze gaf aan dat ze de jas vergeten was mee te nemen naar de VU omdat ze was blijven slapen bij een vriendin de nacht ervoor. Of we een nieuwe afspraak konden maken. Mijn eerste innerlijke reactie was dat de deal wat mij betreft “off” was, maar ik wilde haar toch nog een tweede kans geven. Wellicht was ze echt gewoon nogal een brakke studente en het bleef een mooie deal. We maakten een nieuwe afspraak voor de volgende dag om 20.00 uur op Den Haag Centraal. Ze zou me nog de exacte details die dag om 17.00 uur sms’en…
Aangezien we toch al in A’dam waren leek het me wel wijs om nog even een bezoekje te brengen aan de Maison de Bonneterie om de na te gaan welke kenmerken de echte Burberry trenchcoat onderscheidt van de namaakversie. Twee medewerksters daar waren zo vriendelijk om de hele jas door te nemen en me op alle details te wijzen. Aan het eind van hun uitleg zeiden ze in volle overtuiging: “Die jas is nep!!! No way dat je die jas voor dat bedrag kunt krijgen!”
Diezelfde avond werd er plots een bod gedaan van € 275… Ik begon me lichtelijk zorgen te maken, nu er een nieuw bod was gedaan, wilde ik die jas wel heeeeeel graag hebben…
Volgende dag 17.00 uur… niets… om 17.30 uur besloot ik er maar eens achteraan te bellen. Of het om 19.30 uur kon. Uiteraard. Vervolgens om 18.15 uur, dat ze vertraagd was of het toch 20.00 uur kon. Tuurlijk, ik zou er wel alvast om 19.45 uur gaan staan.
Stipt om 19.45 uur stond ik er braaf met mijn vriend. Om 20.00 uur kreeg ik een sms dat ze er over 10 minuten zou zijn. Uiteindelijk was ze er pas tegen 20.30 uur… Ik raakte, laat ik het zo zeggen, enigszins geagiteerd. Maar ja, ze was er nu eindelijk en ik was uiteraard erg nieuwsgierig naar de jas. Noem het intuïtie, of noem het wat je wilt… op het moment dat ik haar in mijn vizier kreeg zei een stemmetje al in me dat de jas nep moest zijn. We schudden elkaar de hand en ik gaf aan dat mijn vriend eraan kwam (hij moest inmiddels de meter bijvullen omdat het allemaal een stuk langer duurde dan we verwachtten) en we zochten een rustig plekje op.
Ze toonde me de jas… verfrommeld in een doos. Niet echt hoe je met zo’n duur kledingstuk normaliter om zou gaan.
"Burberry" trenchcoat 2
Ik gaf aan dat ik de jas nog even wilde inspecteren en ging alle details na die ik de dag ervoor nog had bekeken. Om te beginnen voelde de jas anders aan. De kenmerkende goudkleurige haak bovenin de kraag ontbrak, in de plaats daarvan zaten twee kleine ielige zilverkleurige haakjes.
Het etiket dat er nog aan hing was van een ander kwaliteit papier en er was één of ander codenummer op gestempeld (iets wat je vaker ziet op het internet bij namaakproducten). De knopen waren in een bruinige kleur, terwijl ik de dag ervoor nog te horen kreeg dat een zwarte Burberry-jas áltijd zwarte knopen heeft. Het wasetiket voelde eveneens anders aan (goedkoop), er was geen extra etiketje met een lettercode ingenaaid in de jas (eveneens typerend voor Burberry) en tot slot waren de lussen anders… Kortom, de jas was namaak.
Ik gaf aan dat ik vermoedde dat de jas namaak was en wees haar op de afwijkende details en merkte opeens op dat er een jongen op slechts anderhalve meter afstand ons in de gaten hield. Ik vroeg haar of dat haar vriend was en hij bleek ‘slechts’ een vriend van haar te zijn. Nogal discutabel allemaal.
“Weet je zeker dat de jas niet nep is?” Vroeg ik haar. “Je mag het best zeggen hoor als het wel nep is, dat vind ik echt niet erg”, zei ik er nog achteraan. “Nee, de jas is echt”. Hield ze vol. “Waar heb je ‘m in Londen gekocht?” Vroeg ik haar. Gestotter… “eeeeh, in de Burberry-winkel”, kwam er iets te twijfelachtig uit.
“Het spijt me, maar ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat de jas authentiek is, dus ik neem ‘m niet.” Gaf ik aan. Het ongeloofwaardige verhaal over die vriendin, de afzeggingen, het laatste moment nieuwe gedane bod, het te laat op komen dagen op de afspraak en de vage vriend die de boel in de gaten hield en uiteraard de jas zelf waren allemaal tekens dat de hele zaak stonk! En was het een truc door de eerste afspraak af te zeggen en veel te laat verschijnen op de afspraak? Het leek er op dat ze bij mij een soort van afhankelijkheid en grotere bereidheid tot aanschaf wilde creëren door mij “aan het lijntje te houden”.
“Hé, maar je weet toch dat je nog een bod hebt van € 275 sinds gister?” Zei ik nog tegen haar. “Dus je kunt de jas nog aan die persoon verkopen.” Ze gaf aan dat het haar niet om het geld ging en dat ze de jas nu maar ging geven aan een vriendin. Uhuh! Dat was de laatste druppel die me overtuigde. Dit was gewoon een fake. Ik gaf haar meerdere malen de kans om toe te geven dat het een namaak betrof. Niet alleen wilde ze een namaakproduct verkopen, ze probeerde me te bedriegen door me ervan te overtuigen dat het een authentieke jas betrof.
Achteraf bleek maar weer eens… “If it’s too good to be true, it is!!!” Wijze les geleerd: een nieuwe authentieke Burberry jas wordt niet voor slechts éénderde van de originele prijs van de hand gedaan… de vrouwtjes van Maison de Bonneterie zeiden het al! Ik ben maar al te blij dat ik mijn huiswerk goed had gedaan van tevoren had gedaan en daardoor had kunnen opmerken dat de jas namaak was. Want het moet gezegd worden, dit was wel een erg goede namaak!!! Zie onderstaande foto’s (copyright uiteraard van “Simone”). Zo op het eerste gezicht niet van echt te onderscheiden.
Na dit “spannende” en leerzame avontuur misschien zo wijs om te besluiten om dit soort namaakgevoelige merken niet proberen op de kop te tikken via sites als Marktplaats of Ebay… maar gewoon in de fysieke winkel. Misschien betaal je dan wel het volle pond, je kunt dan wel de jas rustig bekijken, passen en om advies vragen….
Zo gezegd zo gedaan… heb daad bij mijn woord gevoegd en ben de winkel ingestapt en heb mijn eigen authentieke Burberry trenchcoat aangeschaft… En hij zit héérlijk!
Uiteraard is het aan jou of je ervoor kiest om een namaakjas te kopen of niet. Een echte Burberry is zoals je hebt kunnen lezen erg prijzig. Al is het misschien wijs om je erop te wijzen dat het illegaal is om namaakproducten te kopen en te bezitten. Laat staan verkopen. Mocht je graag een mooie trenchcoat willen hebben, dan zou je ook eens een kijkje kunnen nemen bij Zara of Mango. Zij hebben vaak hele mooie trenchcoats te koop. Bovendien zijn trenchcoats tegenwoordig zo populair dat je ze eigenlijk overal kunt krijgen. En geloof me… het gevoel van zo’n trenchcoat is zoveel beter dan zo’n namaak Burberry trenchcoat!
De echte:
Afbeelding van www.net-a-porter.com